25 Μαρτίου 1821

Αναρτήθηκε 22 Μαρτίου, 2017

ΗΕλληνική ΕπανάστασηήΕπανάσταση του 1821ήταν η ένοπλη εξέγερση των Ελλήνων εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με σκοπό την αποτίναξη της οθωμανικής κυριαρχίας και τη δημιουργία ανεξάρτητου εθνικού κράτους.

Οι απαρχές του ελληνικού εθνικού κινήματος εντοπίζονται στην ώριμη φάση τουνεοελληνικού Διαφωτισμού,το β'μισό του 18ου αιώνα.Την περίοδο αυτή, η διάδοση της παιδείας συνοδεύτηκε με τη διάδοση -αρχικά μεταξύ των Ελλήνων που ζούσαν στις παροικίες της Δυτικής Ευρώπης και ειχαν φιλοδυτικό προσανατολισμό- της ιδέας της ύπαρξης ενός ελληνικού έθνους που συνδεόταν με τηναρχαία Ελλάδακαι δικαιούταν χωριστή πολιτική ύπαρξη. Μία από τις οργανώσεις που δημιουργήθηκαν μέσα σε αυτό το ιδεολογικό και πολιτικό κλίμα ήταν ηΦιλική Εταιρεία, μια συνωμοτική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσόαπό τρεις Έλληνες εμπόρους με σκοπό την προετοιμασία μιας ελληνικής επανάστασης. Οι Φιλικοί είχαν αρχικά περιορισμένη επιτυχία, οικειοποιούμενοι, όμως, μια παράδοση ορθόδοξων προφητειών και αφήνοντας να εννοηθεί ότι είχαν τη στήριξη τηςτσαρικής Ρωσίας,της Αόρατης Αρχής όπως την ονόμαζαν, κατάφεραν εν μέσω μιας κρίσης της εμπορικής ναυτιλίας, από το 1815 και εξής, να προσεταιριστούν τα παραδοσιακά ελληνορθόδοξα στρώματα.

Κατ' εφαρμογή ενός γενικότερου σχεδίου ο αρχηγός της Εταιρείας,Αλέξανδρος Υψηλάντης, εισέβαλε το Φεβρουάριο του 1821 στηΜολδοβλαχία, ενώ τον επόμενο μήνα οι Φιλικοί δημιούργησαν επαναστατικές εστίες από τηΜακεδονίαως τηνΚρήτη. Οι επαναστάτες αφορίστηκαν από τη σύνοδο τουΠατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, αλλά οι οθωμανικές αρχές προχώρησαν σε σφαγές αμάχων και εκτελέσεις προυχόντων, συμπεριλαμβανομένου τουΠατριάρχηΓρηγόριου του Ε'. Η εκστρατεία του Υψηλάντη απέτυχε και σε σύντομο χρονικό διάστημα τα οθωμανικά στρατεύματα έσβησαν τις περισσότερες από τις επαναστατικές εστίες της ηπειρωτικής Ελλάδας, όμως οι επαναστάτες κατάφεραν να υπερισχύσουν στηνΠελοπόννησο, τηΣτερεά Ελλάδακαι σε πολλά νησιά τουΑιγαίου.

Τα επόμενα δύο χρόνια οι Έλληνες νίκησαν τις στρατιές που έστειλε εναντίον τους ο ΣουλτάνοςΜαχμούτ Β΄, οργανώθηκαν πολιτικά και συνέστησανπροσωρινή κεντρική διοίκηση, η οποία επέβαλε την εξουσία της στους επαναστατημένους μετά απόδύο εμφυλίους πολέμους. Οι οθωμανικές δυνάμεις με τη συνδρομή τουΙμπραήμ πασάτηςΑιγύπτουκατάφεραν να περιορίσουν σημαντικά την επανάσταση, αλλά ηπτώση του Μεσολογγίου, το 1826, σε συνδυασμό με το κίνημα τουΦιλελληνισμού, συνέβαλαν στη μεταβολή της διπλωματικής στάσης τωνευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων, που είχαν αντιμετωπίσει με δυσαρέσκεια το ξέσπασμα της επανάστασης. Η διπλωματική ανάμιξη τηςΑγγλίας, τηςΓαλλίαςκαι της Ρωσίας και η ένοπλη παρέμβασή τους με τηναυμαχία του Ναυαρίνου, τη γαλλικήεκστρατεία του Μοριάκαι τορωσοτουρκικό πόλεμοσυνέβαλαν στην επιτυχή έκβαση του αγώνα των Ελλήνων, αναγκάζοντας την Πύλη να αποσύρει τις δυνάμεις της αρχικά από την Πελοπόννησο και έπειτα από τη Στερεά Ελλάδα.

Το 1827 επιλέχτηκε ως πρώτος Κυβερνήτης της Ελληνικής Πολιτείας οΙωάννης Καποδίστριας, που ως τη δολοφονία του το 1831 ασχολήθηκε με την αναδιοργάνωση στο εσωτερικό και την προώθηση των ελληνικών θέσεων στο εξωτερικό. Από το 1827 και εξής συνομολογήθηκε μια σειρά συνθηκών και τελικά η ελληνική ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε το 1830 με τοΠρωτόκολλο του Λονδίνου. Τα σύνορα του νέου κράτουςοριστικοποιήθηκαντο 1832 στη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού και αναγνωρίστηκαν τον ίδιο χρόνο με τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης.Μετά από χίλιες μάχες]και μεγάλες ανθρώπινες απώλειες, το κράτος που προέκυψε ήταν περιορισμένο εδαφικά δίχως να περιλαμβάνει όλα τα εδάφη που κατοικούνταν από ελληνικούς πληθυσμούς. Ως πολίτευμα καθορίστηκε η μοναρχία, και μετά την άρνηση του τουΒαυαρούπρίγκιπα του οίκου των Σαξ-Κοβούργων Λεοπόλδου, βασιλιάς διορίστηκε ο Βαυαρός πρίγκηπαςΌθωνας, που έφτασε στην Ελλάδα το 1833. Το σύνθημα της επανάστασης, «Ελευθερία ή θάνατος», έγινε τοεθνικό σύνθηματης Ελλάδας και από το1838η25η Μαρτίου, επέτειος εορτασμού της έναρξής της επανάστασης, καθιερώθηκε ως ημέραεθνικής εορτής και αργίας.  (πηγή wikipedia)